Priča o projektu pčela ubica djeluje poput horor filmova: Kako su stvorene...

Priča o projektu pčela ubica djeluje poput horor filmova: Kako su stvorene pogrešnim ekperimentom?

SHARE

Ovo je priča o proizvodnji uspješnog hibrida s neželjenim osobinama, koji je nastao ukrštanjem afričke i evropske pčele

Sve je počelo kao skroman pokušaj povećavanja proizvodnje meda tokom 50-tih, a završilo je tako da su hiljade novostvorenih pčela ubica slučajno pobjegle, ostavljajući za sobom trag izbodenih tijela širom Amerike.

Rad na razvoju novih pčela započeo je u laboratoriji Rio Claro u Brazilu oko 1957. godine. Brazilska vlada je pozvala biologa dr. Warcvicka E. Kerra da stvori novu vrstu pčela koje bi proizvodile više meda. Evropske vrste pčela medarica koje su bile dovedene u Južnu Ameriku pokazale su se dosta neproduktivne u uspavljućoj vrućini Brazila,

“Evropske pčele su se po cijele dane samo izležavale u ležaljkama i pile limunadu – kaže Eric Mussen, stručnjak za apikulturu na Kalifornijskom univerzitetu Davis.

Kako nije imao previše iskustva s razmnožavanjem životinja, dr. Kerr je mislio da ako bi u evropske pčele medarice stavio neke afričke gene, rezultat bi bio hibrid koji bi bio uspješniji u prikupljanju meda u tropskim uslovima od običnih evropskih pčela, naviklih na umjerene klimatske uslove.

Kerr i njegov tim uspjeli su napraviti afrikanizirane pčele medarice, danas kolokvijalno poznate kao pčele ubice, pomoću selektivnog razmnožavanja jedne vrste afričke pčele s raznim evropskim pčelama. U početku sve je djelovalo kao uspjeh jer su novi hibridi znatno uspješnije proizvodili med. No razvili su i jednu izuzetno negativnu karakteristiku – posjedovali su izuzetno ekstremne instinkte za obranu svoje kolonije.

I onda je došao koban trenutak kada su, pod još nerazjašnjenim okolnostima, hiljade ovih hibridnih pčela uspjele pobjeći u divljinu. Nekih dvadesetak kolonija uspjelo je pobjeći u divljinu. Nakon tog bijega afrikanizirane pčele medarice potpuno su “preuzele” brojna područja Južne i Srednje Amerike.

“Najpoznatija i najsenzacionalnija “službena objava” bila je kako se jednom visokom posjetitelju nije svidjelo to što su matice skrivene iza posebnih zastora na ulazima u košnicu, pa su zastori uklonjeni” objašnjava dr. Mussen.

Kerr se nadao kako će brzo odumrijeti u novom okruženju, ili da će se barem njihove agresivne karakteristike ublažiti nakon parenja s običnim evropskim pčelama. No to se nije dogodilo. Novostvorene pčele u slijedećim decenijama su preplavile Južnu i krenule na sjever preko Srednje Amerike. Do sredine 80-tih stigle su do Sjedinjenih Država, te ih se sada može pronaći u brojnim južnim saveznim državama, poput Kalifornije, Teksasa, Arizone ili Floride.

U međuvremenu su pčele ubice skrivile smrt barem 400 ljudi. No unatoč njihovoj strašnoj reputaciji otrov ovih pčela nije ništa jači od onoga koji imaju normalne evropske.

“Ubod afričke pčele nije ništa opasniji od njene evropske rođakinje, te je smrtna doza oko 1.000 uboda.”, rekao je profesor Francis Ratnieks, stručnjak za ponađšanje pčela sa Sveučilišta u Sussexu.

“One su jednostavno opasnije zato što je veća vjerovatnost da će u velikim brojevima braniti svoju koloniju. Kako u jednoj koloniji može biti i više od 10.000 pčela, može doći do fatalne doze.”

Pčele ubice nisu dobile svoje ime po tome što su bile u stanju da ubiju ljude. Na portugalskom te nove pčele se nazivaju “pčele asasini”, jer sitni rojevi dođu do košnice evropskih pčela, ubiju maticu i zamjene je sa svojom. Riječ asasin jednostavno se izgubila u prijevodu, pa su ove pčele postale ‘pčele ubice’. (IFLScience/bhpčelar)

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY