Posljedice i prednosti prihranjivanja pčelinjih društava: Najbolja prihrana je MED!

Posljedice i prednosti prihranjivanja pčelinjih društava: Najbolja prihrana je MED!

SHARE

U sušnom razdoblju i razdoblju bez paše, trebamo prihranu pčela. Bitna je i njihova prehrana preko zime. Sirup s velikim sadržajem fruktoze koji često koriste pčelari u SAD-u, testirali su u pčelarskom centru Carl Hayden u Arizoni. Društva na kojima su testirali sirup prezimila su s rastopinom fruktoze. Maja Smodiš – Škerl/

Pčele se kroz cijeli evolucijski razvoj prehranjuju s medom, zato su navikle i prilagođene toj vrsti prihrane. Visoke koncetracije minerala prave jaka oštećenja srednjeg debelog crijeva pčela. Za zimsku zalihu je najprimjerniji med s malim postotkom minerala, i lako probavljivih šećera.

Ponekad pčelar opazi da se med u saću jako brzo učvrsti. Takav, cementiran med je skoro nemoguće istočiti iz saća. Veći problem se pojavi kada ga društva nakupe za zimsku zalihu. Radi se o šumskoj metljici koja sadrži više od 10% melecitoznog šećera. Melecitoza je saharid, koji nastaje u procesu razgradnje šećera iz probavnog trakta ušiju.

Cementni med

U srednjeevropskom prostoru, ove uši žive na smreki, bijeloj jeli i još nekim crnogoričnim vrstama drveća. Stepen kristalizacije meda je veći, ako med sadrži više melecitoze. Isto tako je veća električna provodljivost, jer šumski med sadrži više mineralnih tvari, prvenstveno kalijuma, fosfora i magnezijuma.

Pčele mogu dio tog šećera preraditi u jednostavnije saharide, ali je taj proces mnogo sporiji od prerade saharoze u glukozu i fruktozu. Ove pojave nisu nikakva novost, o pojavi i osobinama melecitoze su pisali naučnici: Kloft, Zander i Maurizio.

Zašto je tzv. „cementni med“ neprimjeran za zimsku zalihu?

Odgovor je jasan, postotakk mineralnih tvari u kristaliziranom medu, od tri do pet puta je viši od zimske zalihe u rastopini saharoze. Prisutnost kalija i magnezijuma je od 6 do 20 puta viša. Ovako visoke koncetracije minerala prave jaka oštećenja srednjeg debelog crijeva pčela. Zbog toga mogu oboljeti cijela društva, uz nanošenje velike štete pčelaru.

Za zimsku zalihu je najprimjereniji med s malim postotkom minerala i lako probavljivih šećera. U razdoblju prihrane je bitan unos cvjetnog praha, jer iz njega pčele dobijaju enzime za razgradnju saharoze. U mogućem jesenskom manjku bjelančevinaste hrane, organizam pčela je prisiljen te tvari crpiti iz svojih rezervi. Zbog toga se smanjuju otpornost i vitalnost pčela.

Saharoza ili fruktoza

Pored navedenih materija, med sadrži polifenole kao što je p-kumarinska kiselina. Radi se o kiselini koja u organizmu utiče na djelovanje gena koji uništavaju otrovne materije. Polifenole pčele dobijaju iz cvjetnog praha, ostale za otpornost važne materije iz propolisa.

Zato se rađa ideja, da pčelar sam dodaje kumarinsku kiselinu u sirupe i rastopine saharoze, a treba imati na umu da uticaji kiseline na društva nisu dobro istraženi. Med je svakako nezamjenjiv izvor važnih materija. Pčele se kroz cijeli evolucijski razvoj prehranjuju s medom, zato su se navikle i prilagodile toj vrsti prihrane.

U sušnom razdoblju i razdoblju bez paše, trebamo prihranu pčela. Bitna je i njihova prehrana preko zime. Sirup s velikim sadržajem fruktoze koji često koriste pčelari u SAD-u, testirali su u pčelarskom centru Carl Hayden u Arizoni. Društva na kojima su testirali sirup prezimila su s rastopinom fruktoze.

Rezultat koji su uočili na proljeće je bio, da je hranjenje sa sirupom, lošije uticalo na živahnost i razvoj testiranih društava. Bolji rezultati su bili na društvima koja su hranjenja s rastopinom saharoze. Sličan test su izveli i na Ratarskom institutu u Sloveniji.

(BH pčelar 49)

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY